Coronavirusbesmetting tijdens evangelische bijeenkomst in Frankrijk

Coronavirusbesmetting tijdens evangelische bijeenkomst in Frankrijk

Coronavirusbesmetting tijdens evangelische bijeenkomst in Frankrijk 1600 1117 VISFER

De grootste evangelische pinkstergemeente van Frankrijk (La Porte Ouverte) hield haar grote jaarlijkse grote conferentie in Mulhouse vlak voor in Frankrijk de eerste maatregelen werden genomen door de regering ter voorkoming van besmetting met het coronavirus. Die conferentie is de bron geworden voor een besmetting met het coronavirus in de hele regio van het NO. van Frankrijk en daarbuiten. Een dertigtal mensen van de gemeente zijn gestorven (!!), anderen liggen nog in coma of in ernstige toestand in het ziekenhuis. De voorganger Samuel Peterschmitt, een bekend leider onder de Franse evangelische christenen, werd zelf besmet en lag in heel ernstige toestand in het ziekenhuis maar is nu langzaam herstellende. De video waarin hij, zichtbaar nog heel erg zwak en vaak geëmotioneerd, antwoord geeft op vragen van een broeder, in het Nederlands vertaald hieronder.

Vraag: kun je ons zeggen wat er is gebeurd en hoe het nu met je gaat?

Antwoord S.P.: Allereerst wil ik zeggen dat mijn gedachten gaan naar alle gemeenteleden die een geliefde hebben verloren, zij die nog in coma liggen en beademd worden, mijn geliefde vriend Gérard die vandaag begraven is. Ik kan niet beginnen met iets te zeggen zonder aan hen allemaal te denken.

Ik ben vlug ziek geworden, ik dacht dat het een griep was maar het werd van dag tot dag slechter en ik zei tegen mijn zoon, die arts is, ik voel me als een klein vlammetje dat uitdooft. Ik had nooit gedacht dat deze ziekte zo hevig en snel kon toeslaan. Als je het zelf niet hebt meegemaakt is het moeilijk om te begrijpen. Ik heb tegen de dokter in het ziekenhuis gezegd: ik voel me als iemand die met mijn arm een krachtmeting aangaat met een ander maar ik voel nu dat hij gewonnen heeft.

Om samen te vatten: als ik hier ben dan is het omdat God in zijn genade op een heel bijzondere wijze tussenbeide is gekomen in een nacht maar het getuigenis daarvan wil ik graag allereerst met mijn gemeente delen zodra dat weer kan.

Ik hoop dat u dat begrijpt, maar die nacht, dat was de verandering. Want zelfs toen ik in het ziekenhuis lag werd mijn toestand steeds slechter. Maar na die nacht is alles nieuw geworden, alles veranderd.

De ziekte is lang, erg lang. Dat merk ik vandaag. Het is nu 5 weken geleden en er is heel veel tijd nodig om uit het dal te klimmen.

Vraag: je bent voor mij één van de grote ambassadeurs van het geloof, van het wonder, van de genezing, en nu hoor ik je in een andere video zeggen dat je gehuild hebt, zo gehuild dat je geen tranen meer had toen je hoorde hoe de gemeente beproefd werd. Hoe ben je daar mee omgegaan toen je daar dag in dag uit in het ziekenhuis lag. Jij, een man van actie en nu lag je daar op je bed in afzondering, doodziek, wat heeft dat met je gedaan in je hart, in je gedachten?

Antwoord van S.P. : Ik ga heel eerlijk me je zijn. Er zijn momenten geweest dat ik me zo slecht voelde dat ik zelfs niet meer kon bidden, niet meer mijn Bijbel kon lezen en toen heb ik me er rekenschap van gegeven dat het geloof niet is die theologie waarin we proclameren: “wij zijn sterk, wij gaan vooruit” maar het geloof manifesteert zich ook in zwakheid. In die nacht waarin de Heer mij weer opgericht en tot mij gesproken heeft, heeft Hij me laten zien dat het niet gaat om die grote manifestaties van geloof, die – vergeef me het woord – soms arrogant zijn. Wij zijn soms arrogant en lijken soms God te willen voorschrijven wat Hij moet doen. Maar toen heb ik het “geloof” leren kennen als iets dat me helemaal afhankelijk maakt van Hem. En als ik er vandaag nog ben dan heb ik geen enkele verdienste boven mijn broeders en zusters die zijn gestorven. Zij hadden hetzelfde geloof als ik. Toen dacht ik aan Hebr 11 waar sprake is niet alleen van hen die door het geloof koninkrijken onderwierpen, maar ook van hen die de wereld niet waard was, die gestenigd, in stukken gezaagd, mishandeld enz. werden. (Hebr 11:32-38)

Er is vandaag een benadering van het geloof die mij aanmatigend lijkt en die volgens mij, duidelijk het gevolg is van een gebrek aan kennis van wie God werkelijk is.

Beste vrienden, ik heb de indruk om vandaag een tweede “wedergeboorte” te hebben meegemaakt. Ik heb de indruk God zo anders, zo heel anders te hebben leren kennen! (SP vraag vergeving voor zijn ontroering). Maar ik zou willen zeggen met Job: “Ik weet dat Gij alles vermoogt, en dat geen uwer plannen wordt verijdeld. …Daarom, ik verkondigde, zonder inzicht dingen, mij te wonderbaar en die ik niet begreep” (Job 42:2,3). Ik heb de indruk God te hebben leren kennen in een andere dimensie en heb me er rekenschap van gegeven dat het feit dat we op alles antwoord wilden geven ertoe heeft geleid dat we verkeerde conclusies hebben getrokken. Ps 71:7 sprak mij aan: “Ik ben voor velen als een teken geweest, doch Gij waart mijn machtige toevlucht”.

Ik was in het ziekenhuis, ik huilde, want ik zag ineens hoe een heleboel mensen me geschreven hebben met de vraag “waarom heeft het coronavirus ons getroffen, waarom is de vloek over ons gekomen?” en toen had ik het gevoel dat ik die gewonde man was die op de weg van Jeruzalem naar Jericho lag, terwijl de farizeeër en de Schriftgeleerde voorbijliepen die naar antwoorden zochten. Toen heb ik tegen de Heer gezegd: “maar Heer U weet het, U weet het” en daarom is mijn geloof niet geschokt geworden, verre van daar.

Vraag: je hebt een invloedrijke stem in het Franse taalgebied maar als je nu in een conferentie kunt zijn van christelijke leiders, wat zal dan je eerste boodschap zijn?

Antwoord S.P: we moeten teruggaan naar heel veel nederigheid, heel veel nederigheid. We zijn al te vaak aanmatigend geweest, (heel geëmotioneerd) we hebben over God gepraat alsof we Hem bestudeerd hadden, alsof we Hem kenden, terwijl Hij het is die ons kent. Wij zijn maar klein, heel erg klein. We moeten teruggaan naar heel veel nederigheid.

Vraag: Ik heb jouw geschiedenis gehoord. Je bent opgegroeid in een christelijk gezin. Je vader was een geloofsheld. Je hebt nu lange tijd opgesloten gezeten, wat is nu volgens jou DE grote les van God de Vader door alles wat je hebt meegemaakt?

Antwoord S.P.: Ik heb begrepen wat het betekent om naar de woestijn geleid te worden en naar God te luisteren. Weet je, we hebben soms gepredikt over onderwerpen maar als we die niet van binnenuit beleefd hebben dan geef ik me er rekenschap van dat we soms gesproken hebben over dingen die we niet begrepen. En doordat we ze niet begrepen hebben we er theorieën van gemaakt. En soms hebben we met onze uitspraken mensen verpletterd, we hebben hen een schuldgevoel gegeven, we hebben dingen van hen gevraagd die ze niet konden doen. We zijn soms hard en veeleisend geweest, moge God ons vergeven, moge God ons helpen. Ik heb geleerd dat God werkelijk een Vader is maar ik heb ook geleerd dat Hij geen “vriendje” is. Ik voel me zo ongelukkig als ik me realiseer dat we van God Iemand gemaakt hebben die alleen maar zegent, alleen maar geeft, Degene tot Wie we ons richten omdat Hij geeft. We hebben eigenlijk van God onze Dienstknecht gemaakt. We misten de vreze des Heren (geëmotioneerd). De vreze des Heren, de heiligheid van God is verdwenen uit de kerk. Ik wil niet veralgemeniseren, maar ik geloof dat, om tot een opwekking te komen, we moeten terugkeren tot die nederigheid. We moeten de grootheid van God erkennen, we moeten erkennen dat we afhankelijk van Hem zijn. Weet je, Jezus heeft gezegd: “Gelukkig zijn de armen van geest” (Matt 5:3) m.a.w. gelukkig zij die zich afhankelijk van Hem weten, gelukkig zij die zich realiseren dat ze uit zichzelf niets weten, gelukkig zij die weten dat ze iedere dag Hem nodig hebben. We zaten vaak zo comfortabel in onze zekerheden en op onze troon van kennis maar gelukkig zijn zij die zich arm weten in zichzelf, want van hen is het koninkrijk der hemelen. En eigenlijk slaat het mij in het gezicht, daarom ben ik zo ondersteboven, geëmotioneerd…ik zou zonder emotie willen spreken maar dat lukt me niet. De Geest van God werkt zo in me dat ik ondersteboven ben.

Vraag: ik wil niet te persoonlijk worden, maar ik heb je zoon Jonathan gezien en gehoord en ik ben onder de indruk van de manier waarop hij is omgegaan met de media en zo. Wanneer je als familie bij elkaar bent met je zoons, wat is de boodschap die jij hen doorgeeft? Je kerk is aangevallen, je gezondheid is aangevallen, familieleden van je zijn aangevallen, er zijn mensen gestorven, als je nu met je familie samen bent, wat zeg je hen dan als vader?

Antwoord S.P.: ik herinner hen aan alles wat God voor ons gedaan heeft. Ik zeg hen – en dat weten ze – door welke beproevingen wij zijn heengegaan. We zijn slecht behandeld toen we werden aangevallen door de media in de jaren ’95, de media hebben ons slecht behandeld in het hele land en God heeft ons daaruit getrokken. Ik denk aan dat lied dat zegt: “tel Gods zegeningen”, herinner je die zegeningen. En ik zou willen zeggen tegen allen die vandaag in de beproeving zijn: jezelf die weldaden, die zegeningen van God in herinnering roepen geeft een geweldige kracht. Ik herinner me dat, toen mijn moeder ziek en stervende was, dat God haar heeft genezen. Ik herinner me dat, toen we onder een geweldige financiële druk werden gezet na een controle van de belastingdienst in de jaren 2000, een druk die het einde zou hebben betekend voor onze kerk, dat de Heer ons gered heeft. Ik herinner me dat, toen we met de bouw begonnen van ons kerkgebouw die bouw 3 jaar lang heeft stilgelegen. Dat was verschrikkelijk en ik begon me af te vragen: heeft de Heer echt wel tot mij gesproken? En toen begon ineens het wonder en de bouw kon hervat worden. En toen mijn zoon in de psychiatrie werd opgenomen en we het meest zwarte jaar van ons leven hebben meegemaakt wat niemand zich kan voorstellen behalve zij die kinderen hebben die dit ook hebben meegemaakt. De Heer heeft ons hieruit gehaald. In één nacht is mijn zoon genezen! En die weldaden, die zegeningen van God, die koesteren wij, die brengen we elkaar in herinnering, die delen we met elkaar. Wanneer ik met mijn vader spreek dan deelt hij met me alles wat hij heeft meegemaakt, we voeden ons met wat God voor ons gedaan heeft en we vergeten niet: Hij is soeverein.

Vraag: de eerste zondag als je weer op het podium van de kerk zult staan en wanneer de hele gemeente weer terug samen zal zijn, wat is dan je boodschap?

Antwoord S.P.: eerst en vooral, de eerste keer dat we weer zullen kunnen samenkomen, zal het zijn om eerbetoon te brengen aan al onze broeders en zusters die heengegaan zijn. En mijn boodschap zal zijn: we zullen opnieuw moeten leren om God te kennen. We zullen Hem moeten ontdekken in een heel andere dimensie. We zullen moeten terugkeren naar nederigheid. Ik dank God voor deze lockdown waardoor de kerk verplicht om terug te keren naar de eenvoudigheid. Niet dat een podium enz. niet nodig zijn, dat is niet wat ik wil zeggen, maar we moeten terugkeren naar die Christus die onderwijs gaf, zittend in een bootje aan de rand van het meer van Galilea, zonder opsmuk en uiterlijk vertoon. Alles wat uiterlijk is valt weg. Alles wat nutteloos is valt weg. Er is geen spektakel evangelie meer. Er is alleen maar het evangelie, de blijde boodschap. God zij gelooft voor deze tijd van lockdown.

Vraag: de kerk functioneert nu alleen nog maar via internet en zo, ze is niet meer zichtbaar zoals enkele weken geleden. Ik spreek met veel voorgangers en christelijke leiders en ik zou het heel graag van jou horen, wat is volgens jou de toekomst van de kerk na deze crisis?

Antwoord S.P.: ik heb enorm veel dingen gehoord sinds deze crisis. Ik ben onder de indruk van het toenemend aantal profeten, dat groeit als paddenstoelen, ik vind het alleen heel erg jammer dat ze er niet waren voor deze crisis, dat ik geen duidelijke profetische stemmen heb gehoord om me te waarschuwen voor deze crisis. Ik hoor veel profetische stemmen die commentaar achteraf geven, maar die niets profeteren. Ik vind dat erg jammer en ik denk dat ook wat dit betreft de vreze des Heren terug moet keren in de kerk zodat we niet lichtvaardig in Zijn Naam spreken. En ik zou willen zeggen tegen al degenen die naar ons luisteren: vertrouw niet alles wat je hoort zeggen, wees voorzichtig met alles wat gezegd wordt. Ik geloof niet dat dit het einde, de Apocalyps is. Weet je, mijn vader heeft de tweede wereldoorlog meegemaakt en vertelde me dat iedereen toen zei: Hitler is de antichrist. In alle kerken werd gepredikt: dit is het einde. Maar de oorlog was afgelopen en het leven ging verder. Ik zou willen zeggen tegen al degenen die naar ons luisteren: het leven zal verder gaan. Want er zijn nog zoveel mensen die nog niet gered zijn en daarom moet het leven verder gaan. Het is een teken van het einde van de tijden, maar het is nog niet het einde der tijden.

Ik denk dat, na alles wat we beleefd hebben, nadat onze economieën op de knieën zijn gegaan, nadat onze zekerheden en veiligheden weggevallen zijn, veel mannen en vrouwen tot een echt reveil zullen komen. Ik geloof dat veel mannen en vrouwen, die zich vandaag existentiële vragen stellen en die nu zien dat alles waarin ze geïnvesteerd hebben in één dag kan instorten, zullen gaan zoeken naar datgene wat blijft.

En dan wil ik mij richten tot de christenen, zoveel christenen die geïnvesteerd hebben in deze aarde terwijl Jezus heeft gezegd: zoekt eerst het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid (Matt 6:33), stop met de dingen van deze aarde te zoeken, stop met de prioriteit te geven aan de dingen die op een dag gaan instorten en die je zult moeten achterlaten. Zoek het koninkrijk van God, investeer in dat koninkrijk, en alle andere dingen zullen u erbij gegeven worden. Zoek God.

Het interview eindigt met een woord van dank en van geloof dat God alles ten goede zal doen keren.

Coronavirus: The church threatened with Kalashnikovs over Covid-19 outbreak

The pastor of an evangelical church in France – blamed by the French government for spreading coronavirus across the country – has given one of his first broadcast interviews to the BBC.

Pastor Samuel Peterschmitt described death threats faced by his congregation and hit back at accusations that the church was responsible for the outbreak in France.

 

Franse kerk mikpunt van laster om coronabesmettingen

„Ik heb geen tranen meer om te huilen”, zegt Samuel Peterschmitt, predikant in het Franse Mulhouse. Zijn gemeente verloor al zeventien leden door Covid-19. En werd ernstig bedreigd.

La Porte Ouverte, geopende deur, heet de evangelisch-charismatische gemeente in de Elzas. Ze telt zo’n 2200 leden en meerdere predikanten. Van 17 tot 21 februari was hier een bijeenkomst die jaarlijks wordt gehouden voordat de veertigdagentijd begint. Christenen uit Frankrijk, maar ook uit overzeese gebiedsdelen als Guyana en uit de buurlanden Zwitserland, Duitsland en België, waren bijeen in Mulhouse om diensten bij te wonen, te bidden en te vasten.

In de weken die volgden, bleken tientallen gemeenteleden besmet met het coronavirus. Hun aantal liep op tot rond de duizend. Ook voorzitter-predikant Samuel Peterschmitt was ruim twee weken ernstig ziek. Hij lag een week in het ziekenhuis.

 

 

Conferentie in Samuels kerk leidde tot duizend coronabesmettingen: “Ik heb geen tranen meer om te huilen”

Een evangelische kerk in de Elzas blijkt de bron van de verspreiding van het coronavirus in het Franse Mullhouse. De La Porte Ouverte gemeente in Frankrijk krijgt dan ook klap op klap. Na een driedaagse conferentie raakten tientallen mensen besmet. Uiteindelijk vonden meer dan duizend besmettingen plaats, zijn er al zeventien gemeenteleden overleden én wordt de kerk bedreigd.