Heb JIJ een antwoord? (Deel 11 van ….)

Heb JIJ een antwoord? (Deel 11 van ….)

Heb JIJ een antwoord? (Deel 11 van ….) 900 631 VISFER

De christelijke kruistochten

In de Franse plaats Clermont vaardigde paus Urbanus II op 27 november 1095 de Eerste Kruistocht uit. Hij zweepte christenen op om vanuit West-Europa af te reizen naar het Midden-Oosten, waar al meer dan 450 jaar lang moslims woonden, en om daar het gevecht aan te gaan tegen de ‘ongelovigen’ en ‘barbaren,’ ‘een vervloekt ras dat volledig van God is vervreemd.’ Hij riep niet alleen ridders, maar ook huursoldaten en rovers op om ‘de eeuwige beloning te verwerven’ door deel te nemen aan de poging ‘om dat achterbakse ras met wortel en tak uit die landen weg te drijven.’ Velen gaven gehoor aan de pauselijke oproep om de wapenen op te nemen, en al snel vertrokken de Europeanen op hun missie om het kruis oostwaarts te dragen, richting het slagveld.

Vervolg – Deel 1, Deel 2, Deel 3, Deel 4, Deel 5, Deel 6, Deel 7 , Deel 8, Deel 9 en Deel 10

De Byzantijnse keizer had de paus al diverse keren om hulp gevraagd, omdat hij vreesde dat de barbaren Constantinopel zouden aanvallen. Sinds 1071 leden de Byzantijnen namelijk voortdurend verliezen tegen de oprukkende Turkse troepen. Voor veel deelnemers was de doorslag, dat paus Urbanus II mensen die wilden deelnemen de ultieme rooms-katholieke beloning beloofde: een indrukwekkende aflaat, die alle zonden vergaf en garantie bood op het eeuwige leven.

Er waren echter meerdere redenen deze kruistochten uit te voeren. Zowel bij de organisatoren (meestal pausen, maar ook wereldlijke vorsten) als bij de deelnemers (personen van adel, zoals graven en hertogen, maar ook boeren en arme mensen) speelden uiteenlopende motieven een rol.

  • Er voltrok zich in de elfde eeuw een gehele crisis in het christendom. De christelijke kerk werd in 1054, door het Oosters Schisma, verdeeld in Oost en West. De geestelijkheid lag voortdurend overhoop met het wereldlijke gezag van koningen en keizers van het Heilige Roomse Rijk. De kruistochten onttrok de aandacht van interne christelijke problemen in Europa en Azië.
  • Verzoeken van de Byzantijnse keizer om militair tegenwicht tegen de Turkse islamieten.
  • In de 10e eeuw liep de volksverhuizing op zijn einde en nadat eenieder zijn plek had gevonden, was er weer een mogelijkheid voor een Europese expansiebeweging.
  • Er was ook een christelijke wens Jeruzalem te bevrijden van islamieten. Het werd christelijke pelgrims moeilijk dan wel onmogelijk gemaakt naar Jerusalem te komen.

Moderne geschiedkundigen zijn met geschatte getallen gekomen voor de Kruisvaarders die vanuit Europa op weg waren naar het Heilige Land in de Eerste Kruistocht. Ze berekenen op basis van het beschikbare bewijs dat er maar liefst zoveel waren als 130.000 deelnemers. Hiervan waren er ongeveer 13.000 ridders en 50.000 waren getrainde voetsoldaten, waaronder kruisboogschutters en speerdragers. De overige 67.000 mensen waren de niet-vechtende boeren, bedienden, en diverse niet-compatibele familieleden van adellijke huishoudens, waaronder vrouwen, kinderen, geestelijken en, natuurlijk, een groot aantal ondernemende mannelijke en vrouwelijke kampvolgers.

Als gevolg van honger, ziekte, desertie en gevechten met de lokale bevolking op weg door Europa bleven er slechts ongeveer 50.000 kruisvaarders over om in 1097 in de buurt van Nicaea in Klein-Azië te verzamelen. De kruisvaarders omsingelden de stad Nicaea in mei 1097.

De eerste kruistocht begon met zo’n 10000 man waarvan door allerlei oorzaken slechts 10% in 1099 Jeruzalem’s muren bereikten

Na deze eerste kruistocht volgden er meerdere:

  • De tweede Kruistocht (1147-1149) Het begin van het Koninkrijk Jeruzalem.
  • De derde Kruistocht (1189-1192) – De Koningskruistocht.
  • De vierde Kruistocht (1202-1204) – Het Latijnse Rijk van Constantinopel.
  • De vijfde Kruistocht (1217-1221).
  • De zesde Kruistocht (1228-1229).
  • De zevende Kruistocht (1248-1254).
  • De achtste Kruistocht (1270)
  • De negende Kruistocht (1271-1272)

Details zijn te lezen onder de volgende link: Historiek de kruistochten

In 1268 bespotte sultan Baibars I, een beruchte moslim met de bijnaam ‘De Leeuw van Egypte’, een christelijke leider wiens stad kort daarvoor gedurende zijn afwezigheid was veroverd. Baibars beschrijft levendig wat graaf Bohemund VI had aanschouwd als hij wel ter plekke was geweest in Antiochië:

De dood (…) kwam tot de belegerden vanuit alle richtingen en over alle wegen: wij hebben iedereen gedood die u had aangesteld als wachter van de stad of als verdediger van haar poorten. Als u had gezien hoe uw ridders werden vertrapt onder de benen van paarden, hoe uw gebieden werden geplunderd, hoe uw rijkdommen volop werden verspreid, hoe de echtgenotes van uw onderdanen op de markt als koopwaar werden aangeboden; als u had gezien hoe de kruisen en altaren werden omgekeerd, hoe de bladzijden van het Evangelie werden verscheurd en door de winden werden meegenomen en hoe de graven van uw voorouders werden ontheiligd; als u had gezien hoe uw vijanden, de moslims, de tabernakel onder de voet liepen en de monniken, priesters en diakenen in het heiligdom levend verbrandden; met andere woorden: als u had gezien hoe uw paleizen ten prooi werden gegeven aan de vlammen, hoe de doden werden verslonden door het vuur van deze wereld, hoe de kerken van Paulus en Petrus tot aan de laatste steen werden vernietigd, dan had u het zeker uitgeroepen: ‘In Hemelsnaam, was ik maar tot stof weergekeerd!’

Volgens historische verslagen brandde Baibars Antiochië tot de grond toe af en liet hij geen enkele inwoner levend achter. Er werden veertienduizend christenen gedood en honderdduizend tot slaaf gemaakt. Dit is een gruweldaad die niet onderdoet voor het bloedbad bij de Eerste Kruistocht in Jeruzalem.

Moslim wordt verteld dat alleen de kruisvaarders dit soort vreselijke dingen op hun geweten hadden, en de moslims niet. Deze afslachting zou een verlate vergelding zijn voor wat de kruisvaarders in 1099 hadden gedaan, daarom is het belangrijk je te verdiepen in de context van de veldslagen, inclusief die van de Eerste Kruistocht.

De verhalen die de ronde gaan hebben betreurenswaardig weinig van doen met de feiten. Slechts enkele jaren voordat paus Urbanus II opriep tot de Eerste Kruistocht, hadden de Seljoek-Turken Nicea ingenomen, dezelfde stad waar 750 jaar eerder Constantijn het Eerste Oecumenische Concilie van de kerk bijeengeroepen had. De Seljoek-Turken waren soennitische moslims, en zij hadden Nicea afgenomen van de Byzantijnse keizer, een christen. Het was deze Byzantijnse keizer die tijdens het Concilie van Piacenza aan paus Urbanus II om hulp had gevraagd bij de verdediging van zijn gebieden. Met andere woorden: de moslims waren actief christenen aangevallen en hadden overwonnen, en de Eerste Kruistocht was een defensieve tegenactie.

M.b.t., de kruistochten werd het meer en meer onpraktisch in termen van overwinning op het slagveld door Europese soldaten. Het werd uiteindelijk duidelijk dat er voor de Kruistochten er geen plaats was voor Europeanen in de Levant.

Wil je hier meer over lezen dat kan ik het volgende boeken van harte aanbevelen:

  1. Allah of Jezus – een persoonlijke zoektocht naar de waarheid, geschreven door Nabeel Qureshi*
  2. The Crusades and Silk Road
    A Captivating Guide to Religious Wars During the Middle Ages and an Ancient Network of Trade Routes.
  3. The Islamic Antichrist by Joel Richardson
  4. Muslim Conversions to Christ A Critique of Insider Movements in Islamic Contexts EDITED BY Ayman S. Ibrahim

* Nabeel Asif Qureshi (April 13, 1983 – September 16, 2017) Nabeel Asif Qureshi was een Pakistaans-Amerikaanse christelijke apologeet, auteur en spreker.
Hij was een bekeerling tot het christendom van de Ahmadi-beweging binnen de islam.

Andere indrukwekkende boeken van hem zijn:

Ik zocht Allah en vond Jezus: Een aangrijpend levensverhaal,
Answering Jihad: A Better Way Forward,
No God But One: Allah or Jesus? A Former Muslim Investigates the Evidence for Islam and Christianity

 

Verspreiding Christendom vóór Mohammed

In perspectief: