Het hart van hoofdstuk 53 vervolg

Het hart van hoofdstuk 53 vervolg

Het hart van hoofdstuk 53 vervolg 620 413 VISFER

Wij dwaalden allen als schapen, wij keerden ons ieder naar zijn eigen weg. Maar de HEERE heeft de ongerechtigheid van ons allen op Hem doen neerkomen.

De Hebreeuwse Geschriften vertellen ons over die dwalen, zoals hoe schapen kunnen afdwalen en verdwalen. We negeerden hem allemaal en gingen onze eigen weg. Maar ondanks dit zet God al onze zonden en ongerechtigheid op hem – op de Messias.

Toen betaling geëist werd, werd Híj verdrukt, maar Hij deed Zijn mond niet open. Als een lam werd Hij ter slachting geleid; als een schaap dat stom is voor zijn scheerders, zo deed Hij Zijn mond niet open.

Het Hebreeuws zegt dat hij uitgebuit, mishandeld is … zijn waardigheid en recht op een eerlijk proces zijn hem ontnomen. Het Hebreeuws zegt dat hij gekweld was – gemarteld – maar hij deed zijn mond niet open. Dit toont aan dat hij zich niet verzette tegen zijn onrechtvaardige straf. Hij probeerde niet te rebelleren of te ontsnappen, en hij nam geen wettelijke vertegenwoordiging ondanks het feit dat hij voor een doodvonnis stond, maar hij werd als een schaap naar de slachting geleid, zonder weerstand te bieden aan de onrechtvaardigheden die hem werden aangedaan.

Hij is uit de angst en uit het gericht weggenomen, en wie zal Zijn leeftijd uitspreken? Want Hij is afgesneden uit het land van de levenden. Om de overtreding van mijn volk is de plaag op Hem geweest.

Ze arresteerden hem en zetten hem voor de rechter. Als resultaat van het proces werd hij “afgesneden van het land van de levenden” …. een doodvonnis. Niet voor zijn eigen misdaden, maar voor die van zijn volk. In de Schriften betekent “Mijn volk” altijd het volk van Israël. De Messias zou niet voor zijn eigen zonde sterven, maar voor de zonde van zijn volk – de mensen die de straf voor hun eigen zonden zouden moeten aanvaarden – maar de Messias nam het op zich. Hij is degene die stierf. Zijn mensen wilden zelfs niet in gesprek met hen, maar veegden zijn bestaan ​​liever onder het tapijt. Dus de afgelopen 2000 jaar is Yeshua de Messias het best bewaarde geheim in het Jodendom geweest, en dit is precies waarom hij in het Judaïsme de titel “Yeshu” kreeg, wat staat voor “Moge zijn naam en herinnering worden uitgewist”.

Men heeft Zijn graf bij de goddelozen gesteld, en Hij is bij de rijke in Zijn dood geweest, omdat Hij geen onrecht gedaan heeft en geen bedrog in Zijn mond geweest is.

Hoewel hij werd neergezet om als een misdadiger te worden geëxecuteerd en hoewel hij niets verkeerds deed en nooit loog, was hij in zijn dood voorbestemd om begraven te worden in de mooie tombe van een rijke man. Jezus werd inderdaad gedood aan het kruis en werd begraven in het graf van een rijke man met de naam Joseph van Arimathea – een lid van het Sanhedrin. Het is een duidelijke illustratie van de ironische situatie waarin de Messias eer ontvangt voor de edelste daad van allemaal – het opnemen van de doodstraf die we zelf verdienen.

Maar het behaagde de HEERE Hem te verbrijzelen, Hij heeft Hem ziek gemaakt. Als Zijn ziel Zich tot een schuldoffer gesteld zal hebben, zal Hij nageslacht zien, Hij zal de dagen verlengen; het welbehagen van de HEERE zal door Zijn hand voorspoedig zijn.

Dus wie is verantwoordelijk voor de dood van de Messias? “De Joden”? Zoals zoveel katholieken in het verleden met deze beschuldiging kwamen? Misschien de Romeinen? Zij waren het die hem echt kruisigden? Nee.

“God was blij hem te verbrijzelen”. God is de enige die in staat is om te vergeven en redding te brengen aan de wereld en hij heeft zichzelf in een offer veranderd. Wat voor soort opoffering? Een schuldoffer. De dood van de Messias was geen toeval – God gebruikte zijn eigen hooghartige mensen als priesters om de vergeving van zonden tot stand te brengen, niet alleen voor zijn volk Israël, maar voor de hele mensheid. In tegenstelling tot het Yom Kippur-offer dat alleen geldig was tot het volgende jaar en slechts een ‘bedekking’ was met de zonde, nam de verzoening van de Messias voor eens en voor altijd zonde weg! Niet één menselijk wezen is perfect – niemand kan dat perfecte offer zijn. Alleen God zelf zou dat kunnen doen. Daarna komt een zeer interessante uitspraak:

Hij zal nageslacht zien, Hij zal de dagen verlengen;

Ondanks gedood te worden, zou hij ook zijn dagen verlengen. Hij zou weer opstaan ​​uit de dood en de “vrucht van zijn zaad” zien, geplant in zijn opstanding.

Om de moeitevolle inspanning van Zijn ziel zal Hij het* zien, Hij zal verzadigd worden. Door de kennis van Hem zal de Rechtvaardige, Mijn Knecht, velen rechtvaardig maken, want Hij zal hun ongerechtigheden dragen.

* Volgens drie van de Dode Zeerollen en de Septuaginta: het licht.

De Messias zou het zien en tevreden zijn met zijn arbeid, omdat velen rechtvaardig zouden worden gemaakt door het leed dat hij als een rechtvaardige onderging toen hij de zonden en ongerechtigheden van velen op Zich nam. Iedereen die hem als de Messias herkent, zal zijn “zaad”  in geestelijke zin zijn.

Daarom zal Ik Hem veel toedelen, en machtigen zal Hij verdelen als buit, omdat Hij Zijn ziel heeft uitgestort in de dood, onder de overtreders is geteld, omdat Hij de zonden van velen gedragen heeft en voor de overtreders gebeden heeft.

De Messias was degene die als voorspraak voor zondaars voor een heilige God pleitte. De Messias nam de zonde op zijn schouders van iedereen die in hem gelooft. Het is een bemoedigende voorspelling van hoop en een toekomst. God is niet alleen geïnteresseerd in vergeving uitgedrukt in woorden, maar ook gedemonstreerd in acties. Daarom trad hij op als een dienaar en nam de straf die wij zelf hebben verdient.

Een bezwaar hiertegen komt van Rabbi Haim Rettig, die schrijft: “Is het mogelijk dat een christen waar ook ter wereld zou kunnen passen bij de beschrijving van een dienaar van de Heer die als een schaap naar de slachtbank wordt geleid? Het kan niet zo zijn dat de profeet Jesaja over een christelijke gebeurtenis zou kunnen profeteren in plaats van een joodse. De profetie van Jesaja spreekt over het volk van Israël door de generaties heen, dat Israël zichzelf heeft gegeven om het onschuldige lam te zijn “.

Wat een ironie! Ondanks het feit dat rabbijnen de naam van Yeshua in “Yeshu de Christen” verdraaiden, veranderde het veranderen van zijn naam hem niet in een Christen. De officiële religie christendom ontstond pas in de derde eeuw. Yeshua was in feite Joods, voortkomend uit de lijn van David, welke in Israël leefde zoals zijn voorvader David. Ook, wanneer Rabbi Rettig beweert dat de profetie van Jesaja 53 niet over de Messias gaat, maar over Israël, dat zichzelf opgaf als een onschuldig lam, kan er feitelijk gezegd worden dat het volk van Israël kan worden omschreven als “een onschuldig lam “? De geschriften van Jesaja zullen het bezwaar van Rabbi Rettig verderop in dit hoofdstuk voldoende beantwoorden. En heeft Israël de zonde van de wereld weggenomen? Nee.

Nu nog een paar redenen die het voor Jesaja 53 onmogelijk maken om over Israël te gaan: De lijdende dienaar in Jesaja 53 wordt consequent gepresenteerd als een individu en niet als een meervoudig of collectief zelfstandig naamwoord, zoals een groep mensen. Vers 8 zegt: “Vanwege de overtredingen van Mijn volk is Hij geslagen”. Van welke mensen maakte Jesaja deel van uit? Het volk van Israël natuurlijk. Dus “mijn volk” verwijst naar het volk van Israël. Daarom kan Israël niet de lijdende dienaar van de Heer zijn. Als het volk van Israël hier de dienaar van de Heer was, wie zou dan “mijn volk” zijn? Bovendien lijdt de dienaar van de Heer gewillig, onderdanig en zonder bezwaar. Het volk van Israël heeft nog nooit vrijwillig geleden! Volgens de Thora was het lijden van Israël een gevolg van de zonde, niet vanwege hun gerechtigheid terwijl de dienaar van de Heer leed als een rechtvaardig persoon, niet omdat hij gezondigd had. De dienstknecht des Heren in Jesaja 53 was schuldeloos, maar volgens de Torah werd het volk van Israël altijd bestraft en heeft geleden vanwege hun zonde en bovendien ontvingen de heidenen geen genezing van God  doordat het Joodse volk vervolgd werd vervolgd zoals sommigen beweren.

De dienaar van de Heer stierf in onze plaats als een offer voor onze zonden. Het volk van Israël daarentegen kon niet rechtmatig lijden voor de heidenen vanwege hun goddeloosheid.

Hoewel het volk van Israël in de Holocaust werd gedecimeerd, werden ze nooit volledig “afgesneden”. De dienaar van de Heer stierf daadwerkelijk en stond op uit het graf – het graf van een rijk persoon. Als de Knecht des Heren Israël is en niet de Messias, wordt het Bijbelse concept van “Messiah ben Josef” plotseling uit het boek gescheurd alsof het nooit heeft bestaan.

Samengevat, wij  hebben verkeerd gedaan, de Messias werd gestraft. We hebben gezondigd en hij heeft geleden. We verdienen de dood en hij werd in onze plaats gekruisigd. Een volmaakte God nam de gelijkenis aan van een dienaar om zichzelf aan ons te openbaren als een van ons. Hij stond ons toe om hem te vernederen, te verwerpen en hem te martelen tot de dood, zodat hij onze zonden op zich kon nemen. Het lijkt ons daarom gepast om te lijden voor het welzijn van anderen – zelfs degenen die tegen ons zondigen. Als God die perfect is ons kan vergeven, onvolmaakt zoals wij zijn, hoeveel te meer zouden we elkaar dan moeten vergeven? Dit is de prachtige boodschap van de lijdende dienaar: de God die van ons houdt heeft voor ons gedaan wat we nooit voor onszelf zouden kunnen doen!

WORDT VERVOLGD